Lesarinnlegg i Dagbladet 18. juni.

Saksdokument i forbindelse med PFU-saka::
24. oktober: Eg leverer min klage på Dagbladets artikkel.
26. november: Dagbladet leverer sitt tilsvar til min klage.
30. november: Jon Gangdal leverer sin redegjørelse.
8. desember: Grønnerøe leverer sin kommentar til Dagbladets tilsvar i sin sak.
8. desember: Eg leverer min kommentar til Dagbladets tilsvar.
4. januar: Dagbladet leverer sin avsluttande kommentar.
12. januar: Mine avsluttande refleksjonar (ikkje ein del av den formelle saksgangen)
9. mars: PFU feller Dagbladet for artikkelen. Les PFU sin uttalelse.

Her kan du lese mitt svar til Jon Gangdal.

Ein klageprosess i Pressens Faglige Utvalg foregår på følgande måte:
Dagbladet skal levere eit tilsvar på min klage. Deretter får eg kommentere tilsvaret, før Dagbladet til slutt får ein avsluttande kommentar dersom det er nye opplysningar eller synspunkter i min kommentar. Deretter blir saka behandla i sekreteriatet før den kjem opp til behandling og avgjerd i utvalget. Utvalget har som regel møte siste tirsdag kvar månad.

Eg understrekar at offentleggjering av saksdokument er gjort etter godkjenning frå Pressens Faglige Utvalg, Dagbladet og Jon Gangdal.

Presisering etter dokumentaren på NRK 27. des:
1) Norske myndigheiter har ikkje hatt nokon utgifter i forbindelse med det som skjedde, utover at ansatte i UD var engasjert i saka.
2) Eg har aldri kritisert UD, eg har heile tida sagt at eg er svært takknemleg for at dei prøvde å hjelpe til.

KOMMENTAR TIL KLAGE

Det er med bakgrunn i ei omfattande liste over anklagepunkt at eg no klagar denne artikkelen inn for Pressens Faglige Utvalg (PFU). Dei viktigaste grunnane er alle dei feilaktige påstandane som vert presentert, og det faktum at Dagbladet valgte å trykka artikkelen på eit tidspunkt då eg ikkje var i stand til å svare på påstandane.

Å drive med klatring og bestigning av store fjell er drevet av draumar og motiv som ikkje er så lett å forklare med ord, eller å forstå for andre. Når Dagbladet i sin artikkel prøver å gjera det til eit hovedpoeng at eg ville bli den første nordmannen til å klatre Everest utan oksygen, kjenner eg meg ikkje igjen i dette. Eg har alltid vore blant dei desidert minst medieomtalte klatrarane i Noreg. Eg har stort sett finansiert mine ekspedisjonar sjølv, og dermed ikkje vore avhengig av sponsorar og mediedekning. Mine motiv for å drive med klatring er reint personlege. Dersom det var eit poeng for meg å profilera meg som den første som skulle klatre Everest åleine utan oksygen, ville eg vel ha valgt å bruke media aktivt for å promotera meg. Eg har tidligare klatra to andre fjell over 8000 meter åleine med minimal pressedekning. Det er stort sett kun dei i klatremiljøet i Norge som kjenner til det eg har gjort tidligare.

Eg vil igjen presisere at UD ikkje har hatt nokon utgifter ved denne hendinga, utover at ansatte var engasjert i saka. Seinast i går høyrte eg i ein debatt på NRK Dagsrevyen i forbindelse med redningsaksjonen av Pål Refsdal, at ein utenforståande debattant hevda at UD hadde hatt utgifter i forbindelse med helikopterevakuering under min ekspedisjon. Dette stemmer ikkje.

Eg er svært takknemleg for den hjelpa eg fekk. Både Phurba, Pemba, Jangbu, Lhakpa, Tenzing, Lars, Petter, Stein, samt norsk UD og mine gode venner heime i Norge hjelpte meg på eit tidspunkt då eg trengte det som mest.

I artikkelen prøver Dagbladet å skape eit inntrykk av at eg ikkje er takknemleg for den hjelpa eg fekk av sherpaene. I ei pressemelding som Dagbladet mottok under utarbeidinga av den påklaga artikkelen, skreiv eg om kor takknemleg eg er overfor sherpaene. Dette vart ikkje nevnt med eit ord i Dagbladets artikkel, sjølv om dei fleire gonger refererer til andre deler av pressemeldinga.

Eg har i perioden etter ulykka kun uttalt meg gjennom denne pressemeldinga og gjennom ein enkelt uttalelse i forbindelse med ein annan artikkel. Også i denne sistnevnte uttalelsen presiserer eg kor takknemleg eg er for det som sherpaene gjorde for meg. Men også i dette tilfellet opplever eg merkeleg nok at akkurat denne delen av min uttalelse ikkje vart tatt med i artikkelen.

Korleis kan dei kritisera meg for å vera utakknemleg, når dei samtidig heilt bevisst ikkje trykker uttalelsane mine om kor takknemleg eg er?

Dagbladet hevdar at Phurba og Pemba ikkje hadde fått betaling av meg. Dette er rein løgn, og er ein av svært mange feilaktige påstandar i artikkelen. Noko av det første eg gjorde etter eg kom heim igjen til Noreg var å overføre pengar til dei. Dette punktet førte til omfattande negative kommentarar mot meg i kommenteringsfeltet under artikkelen på nettet.

Dagbladet var hovedsponsoren til Cecilie Skog under hennes Everest-ekspedisjon i 2004. Dagbladet meiner altså at forskjellen i dødsrisiko-prosent på henholdsvis 2,05 og 3,82 (med oksygen/uten oksygen) rettferdiggjer at dei bestemte seg for å bli hovedsponsor for hennes ekspedisjon, mens dei framstiller meg som ein tulling som "på det mest halsbrekkende vis" forsøkte å nå den samme toppen?

Eg vil understreka at eg fortsatt betraktar Dawa som ein venn, til tross for det som kjem fram i denne klagen. Eg kan ikkje forstå det annleis enn at Dagbladets journalist og Jon Gangdals iver etter å underbygga ein forutbestemt vinkling på artikkelen, samt Dawas svake engelskunnskapar, har bidratt til at han har blitt tillagt alle desse feilaktige påstandane. Dawa benektar også ved seinare konfrontasjon å ha uttalt det aller meste av det han blir sitert på i artikkelen.

Eg har aldri hatt nokon intensjon om å offentlegjera ein del av detaljane som eg no gjer i denne klagen. Men på bakgrunn av det som vart skrevet i Dagbladet sin artikkel kjenner eg meg no tvinga til dette.

SVAR TIL JON GANGDAL

Det eg imidlertid stiller meg kritisk til er sjølve kampen som du tydeligvis såg det som din oppgave å ta. Både tidspunktet for kampen og måten du kjempa den på. Du slo dine tunge verbale slag, sjølv om motstandarden låg utslått i det eine hjørnet. Ikkje berre slo du under beltestedet, men du fortsatte også å slå lenge etter at klokka hadde ringt. Det var ingen motstand og ingen dommar i denne kampen, og det utnytta du til fulle.

Du var heile tida fullstendig klar over min medisinske situasjon.

Eg har møtt deg fleire gonger, men du har aldri stilt spørsmål direkte til meg angåande dei tinga som du så til dei grader kritiserer meg for no. Eg har heller aldri før høyrt at du har kritisert alle dei andre som klatrar utan oksygen. Men du har jo sjølv klatra fjell over 8000 meter utan oksygen, og eg må vel berre akseptera at det er ditt privilegium å definera den heilt nøyaktige grensa for kor høgt det er trygt å klatre utan oksygen. Denne grensa ligg vel kanskje på 8500 meter eller...?

Du har no fått mange i Norge til å tru at det å klatre åleine og uten oksygen alltid har vore ansett som noko ekstremt farleg og dumdristig i klatremiljøet. Du veit like godt som meg at dette ikkje er tilfelle. Verken i Norge eller internasjonalt har dette temaet prega diskusjonen rundt risiko ved klatring av fjell over 8000 meter. Det som derimot til dei grader har prega denne diskusjonen, er kritikken mot store kommersielle ekspedisjonar som aksepterer klatrarar uten erfaring med stor høgde. Nokre enkle søk på internett vil fort underbygge dette.

Sjølv om ikkje ekspedisjonen som du leda til Everest i 2005 var kommersiell, så var den på veldig mange måtar lik ein slik ekspedisjon. Du var ansatt som ledar av ekspedisjonen. Fleire av deltakarane hadde liten erfaring med høge fjell. Me har jo alle sett i fjernsynsserien om denne ekspedisjonen kva du meiner med risikostyring og godt ledarskap. Kva slags risikovurderingar gjorde du før denne ekspedisjonen? Var det på grunnlag av desse risikovurderingane at du forlot dei andre klatrarane på toppstøtet? Er det med bakgrunn i det som gjekk galt på den ekspedisjonen at du føler deg kompetent til å stilla som overdommar overfor K2-ekspedisjonen i fjor, og min ekspedisjon i år?

Eller er det på grunnlag av ulykka under ekspedisjonen din til Everest i 1994 som kosta ein person livet og skada ein annan? Dette var sherpaer som du hadde leigd inn for å gjera den desidert mest risikable delen av ekspedisjonen. Og likevel kritiserer du meg for å setta sherpaers liv i fare?

Din tidligare arbeidsgivar Dagbladet stiller ikkje eit einaste kritisk spørsmål til deg angåande ulykka di, mens du får utbrodera ned til minste detalj kva du meiner eg har gjort galt.

Det at eg no velger å svare deg, er ikkje berre på grunn av mi eiga ulykke no i vår. Det er like mykje måten du gjekk ut på i fjor sommar under K2-ulykka. Dette var kanskje den mest gripande tragedien i norsk klatrehistorie nokonsinne, der ei av våre dyktigaste kvinnelege klatrarar opplevde at ektemannen forsvant i eit skred rett framfor augene på seg. Din harde kritikk i norske media omtrent før dei overlevande klatrarane hadde nådd ned igjen frå fjellet vakte sterke reaksjonar internt i klatremiljøet, og du har fått mykje berettiga kritikk etter dine mediastunt i den saka. Eg ser at du i begge desse sakene forsvarer deg med at media kom til deg. Eg og mange andre i klatremiljøet har også blitt bedt om uttalelsar i forskjellige ulykker dei siste åra, men det er faktisk mogeleg å sei "ingen kommentar", i alle fall før ein kjenner alle detaljane i saka.

Eg understrekar at dette ikkje er eit debattinnlegg og at eg ikkje forventar eller ønsker eit svar frå deg. Du har på ein utmerka måte fått fram alle dine synspunkt i både aviser, internett, radio og tv.

Jarle Trå

Les klagen her.

_____________________________________________________________________________

Foredrag om Everest-ekspedisjonen: Les meir

OPPDATERINGAR FRÅ EKSPEDISJONEN

27. MAI

26. MAI

25. MAI

25. MAI

25. MAI

24. MAI

Meir informasjon fylgjer.

22. MAI

21. MAI

19. MAI

18. MAI

15. MAI

Eg fekk etablert ein enkel leir i Nordskaret (7100m). Der har eg no eit lite telt ståande, med ein ultralett sovepose, liggeunderlag og kokeustyr. Eg hadde håpa å komma endå eit stykke høgare, kanskje opp til 7500 meter, men det var umogeleg slik været utvikla seg.

Den dagen eg var høgast på fjellet, starta eg frå ABC tidleg om morgonen. Etter kort tid møtte eg ein annan einsleg klatrar som også var på veg opp til Nordskaret, Frank frå Canada. Det viste seg at han også skal prøva seg utan oksygen og sherpaer, så me fant fort tonen. Me følte oss begge sterke, og me gjorde unna etappen mellom ABC og C1 på godt under 3 timar, sjølv om eg hadde forholdsvis tung ryggsekk. Me hadde også vanskelege forhold oppover det svært bratte brefallet. Eg måtte trakke spor i opp til 40 cm. nysnø, og i tillegg måtte eg leite og grave mange stader for å finne igjen dei faste taua som er lagt gjennom dette området. Brefallet opp til Nordskaret er lettare i år enn i 2005, det er ingen parti med direkte is-klatring. Men til gjengjeld er det farlegare med ein del svært ustabil is. For få dagar sidan gjekk det store is-ras som tok med seg fleire taulengder av dei faste taua.
Etter at me nådde Nordskaret, satte eg opp teltet mitt og brukte over ein time på å sikra det så godt som mogeleg. Kastevindane frå Rongbukbreen kom over kanten med ein styrke som eg trur aldri eg har opplevd før. I fleire minuttar kunne det væra totalt stille, så var det akkurat som lyden av eit svært godstog som kom oppover fjellsida, og når det smalt så var det berre å kasta seg ned og håpa at teltet stod gjennom infernoet. Det vart om mogeleg endå verre etter at eg hadde komme meg inn i teltet, og det var tider då eg verkeleg lurte på om sikringane mine ville halda. Dersom vinden hadde fått tak, var det ingenting som hadde stoppa meg og teltet før det flatar ut 600 meter lenger nede på breen.

Det var litt spesielt å møte Frank, i dobbelt forstand. Eg møtte han nemleg første gongen på omtrent nøyaktig samme staden som eg møtte Marco i 2005. Dess meir kjent eg vart med Frank dess meir var det som minna meg om Marco. Det som gjer at eg frys litt på ryggen, er tanken på at Marco aldri kom seg ned frå fjellet i stormen den 22. mai 2005. Eg kjem heilt sikkert til å måtta gå forbi Marco rett under toppen. Eg håpar at det ligg såpass med nysnø at eg slepp å sjå ansiktet hans.

På veg ned gjennom brefallet såg eg brått eit telt som låg i ei bresprekk, omlag 200 høgdemeter rett under Nordskaret. Vinden hadde kasta det utfor stupet. Frank overnatta i Nordskaret og kunne etterpå fortella om ei forferdeleg natt, der vinden om mogeleg hadde auka endå meir, og mange telt var skada eller forsvunne. Heldigvis stod mitt telt fortsatt då han forlot leiren. Eg kan berre håpa at det fortsatt står der når toppstøtet startar om få dagar.

Dei siste par vekene er det ikkje mykje eg har sett til Petter K, Stein, Johnny, Petter N. og Lars som eg deler BC med. Me har litt forskjellig måte å akklimatisera på, så det er berre av og til at me tillfeldigvis er i dei samme leirane. I går kveld var me imidlertid alle samla i BC igjen, og det var sjølvsagt artig etter at eg har vore mest åleine dei siste to vekene. Johnny har bestemt seg for å avbryte forsøket på å nå toppen av Everest denne gongen.

No slappar eg av i Xegar eit par dagar, på 4300 meter. Søndag drar eg opp igjen til BC, og så begynnar det for alvor å dra seg til mot toppstøtet. Dersom værmeldingane ser bra ut, startar eg umiddelbart toppstøtet. Det betyr at eg tidligast vil stå på toppen 21. mai, men mest sannsynleg 22. eller 23.

Eg er svært spent, eg er fullstendig klar over at eg har alle oddsa mot meg. Å klatre dette fjellet åleine uten oksygen er absolutt ikkje den lettaste måten å nå toppen av verdas høgaste fjell på. Dersom det var kun toppen som var viktig for meg, hadde eg sjølvsagt gjort det på ein heilt annan måte. Med oksygen og sherpaer, kombinert med godt vær, hadde eg nesten garantert klart å nå toppen. Men for meg er det lite interessant. Eg veit eg kan klare dette på min måte, men sjølvsagt er det mykje mindre sjansar for at det skal gå. Men no ser det faktisk svært lovande ut. Akklimatiseringa har vore perfekt, kroppen er heilt fin og motivasjonen er på topp. Det blir spennande dagar framover...

Når toppstøtet startar om få dagar, får eg ikkje oppdatert nettsida. Det er ein liten mogelegheit for at eg får mobil-dekning på nordryggen, over 7500 meter, men eg kan ikkje rekna med det. Det kan derfor i verste fall gå to-tre døgn etter eg har stått på toppen før eg igjen får kontakt med omverda.

13. MAI

12. MAI

Eg har endå ikkje bestemt meg kor mange overnattingar eg kjem til å ha over ABC på topptstøtet. Eg må bæra med meg alt sjølv, så eg vil prøva å klara meg med eit minimum av leirar. Det vanlige er tre overnattingar på veg opp og ein på veg ned igjen. Reinhold Messner brukte to leirar på veg til toppen, då han klatra fjellet åleine utan oksygen i 1980. Sannsynlegvis kjem eg til å satse på det samme.

Når eg skriv dette er eg i Tashetom, ein liten og fattig Tibetansk landsby som ligg på 4300 meter. Her slappar eg av eit par dagar etter at den innledande delen av akklimatiseringa no er ferdig. Eg overnattar på ein enkel gjestgjevarstad, med ein litt spesiell eigar. Det er ein hyggeleg og smilande fyr, men han har nok ein legning som han aldri har fått leva ut her i Tibet. Han daskar meg på rumpa kvar gong eg går forbi, og ler sin karakteristiske latter. Alkohol-dunsten kjenner eg på god avstand når han nærmar seg. Hans to døtre slit og strevar heile dagen, mens han berre går rundt og spyttar på golvet og kjem med tilnærmingar til sine mannlege gjester.

I går omkom det ein Sherpa i det farlege Khumbu-brefallet på sørsida av fjellet. Dette var desverre ikkje uventa, tatt i betraktning det store antallet klatrarar som er på den sida av fjellet. Det farlege Khumbu-brefallet er hovedgrunnen til at eg foretrekker nordsida av Everest. Her er avstandane større og ruta vert rekna som litt vanskelegare, men den er likevel tryggare fordi det er få objektive farar av den typen som det er på sørsida. Her på nordsida er det meir opp til deg sjølv kor dyktig du er. Ein kollaps i Khumbu-brefallet kan like gjerne ta livet av den beste klatraren som den dårlegaste.

Det er eit aktivt dyreliv rundt BC. Eg har aldri før sett så mange forskjellige dyr så høgt oppe. Steinbukkane som eg sendte bilete av forrige gong, såg eg også igjen nokre dagar seinare. Store murmeldyr dukkar opp frå hulene sine berre 50 meter unna teltet mitt, og då eg overnatta i teltet på 6000 meter såg eg ei svær mus rett framfor teltet. To store ørner såg eg også på ein av akklimatiseringsturane mine. Men det som overraska oss mest, var då det for eit par dagar sidan vart observert to ulvar som fulgte elva forbi BC. Natta som fulgte var eit spetakkel av laushundar som sprang att og fram i leiren og holdt eit spetakkel uten like... det var tydeleg at dei også hadde fått med seg at det var rovdyr på ferde.

Eg får ikkje anledning til å senda oppdateringar mens eg er høgt på fjellet. Det kan derfor ta opp mot ei veke før det kjem ei ny oppdatering på nettsida mi.

7. MAI

4. MAI

1. MAI

1. mai i Base Camp blir ikkje feira med tog eller andre typer markeringar. Det hadde i tilfelle blitt eit svært kort tog. Eg ser nemleg nesten ingen andre klatrarar her. Det er nokre i ABC, men i BC er det i praksis folketomt akkurat no. Kontrasten til 2005 er enorm, då måtte ein nesten gå sikksakk mellom leirane og yak-oksar og straum-aggregat sørga for at det var ein bråkete og livleg plass å vera. Det såkalla sirkuset på Everest har vanlegvis forestilling både på sørsida (Nepal) og nordsida (Tibet) av Everest kvar vår, men i år er det dobbel framsyning på sørsida. Den spente politiske situasjonen i Tibet gjorde at dei fleste av ekspedisjonane valgte å klatre frå sørsida dette året, for å sleppa all usikkerheiten ang. visum til Tibet. På sørsida er det akkurat no tilnærma kaos, og me har høyrt rykter om at det rett og slett ikkje er teltplassar til alle i BC, og dermed må det nødvendigvis også bli kaos høgare på fjellet der det verkeleg er begrensa med plassar til å setta opp telt. Camp 3 i Lhotseveggen er f.eks. berre nokre små is-hyller, og der er det også vanlege år vanskeleg å få plass til alle telta.

Eg er berre så utruleg glad for at eg er på nordsida akkurat no. Eg vil garantert ikkje oppleva køar eller problem med å finna teltplassar oppover fjellet. Eg kjem sannsynlegvis til å føla meg heilt åleine på sjølve toppstøtet. Med litt flaks (eller uflaks...) er det kun eg som gjennomfører toppstøt den dagen eg har sett meg ut å stå på toppen. Til neste år har sannsynlegvis situasjonen stabilisert seg i Tibet, så dette kan bli eit unikt år i Everest-historien.

Eg akklimatiserer forholdsvis konservativt, dvs. at eg tilbringer lenger tid i BC på 5200 meter og går dagsturar opp på fjell på 6000 - 6700 meter i området. Det trur eg er ein optimal måte å gjera det på fordi eg får kvila ut forholdsvis bra på 5200 meter kvar natt. Restitusjon i ABC på 6400 meter fungerer etter mi meining svært dårleg. Når eg forflyttar meg til ABC ei gong i neste veke, vil eg støta hardt og høgt oppover sjølve Everest, kanskje opp til 7500 meter. Ein av utfordringane på Everest er den lange og svært tøffe transport-etappen frå BC til ABC. Det er 1200 høgdemeter og ca. 25 kilometer for å komma inn til foten av fjellet. Men du går heile tida opp og ned langs morene-ryggar, så den effektive høgdeskilnaden er nok godt over 1500 meter. Dette deler dei fleste opp i to dagar, dvs. at ein har ein såkalla intermediate camp halvvegs på rundt 5800 meter.

Etter den avsluttande delen av akklimatiseringa med utgangspunkt i ABC, er det viktig å prøve å komme seg langt ned for å kvile ut før toppstøtet. Eg går derfor heilt ut igjen til BC og prøver å få meg transport ned til ein av dei små landsbyane i området. Her tilbringer eg 3-4 dagar. Dette er svært enkle landsbyar, men dersom ein ikkje har noko i mot rotter og lus som sengekameratar og mat som ikkje eingong grisar ville eta i Norge, så er det eigentleg heilt ok.

Maten er verkeleg eit kapittel for seg. Når du et suppe så dukkar det plutseleg opp eit hønsenebb på skeia, og pinnane som ein et med blir berre tørka av med ei skitten fille før dei blir satt attende i skåla i midten på bordet. Du kan ikkje be om å få maten godt, medium eller lite steikt, men du kan be om å få den enten svidd, med parafin-smak eller med sigarettsneip-smak. Så valgfritheiten er stor.

Men når det gjeld maten i BC er situasjonen ein heilt annan. Eg, Petter K, Stein, Johnny, Lars og Petter N, som eg samarbeider med om felles BC, har lagt ned ein del forberedelsar før me reiste frå Norge for å prøve å få eit så norskt kosthold som mogeleg. Dette har resultert i følgande meny dei siste dagane: pinnakjøt, raspekaker med salt-kjøtt, klippfisk med lofoten fiskesaus... Me får nysteikt norskt grovbrød til frukost med norsk pålegg. På alle mine tidligare Himalaya-ekspedisjonar så har det etter ei veke eller to blitt slik at ein kvir seg til måltida, men her er det absolutt motsatt. Eg har også på alle mine tidligare ekspedisjonar tatt av 3-5 kilo, eg fryktar at også dette blir motsatt i år.

Men no må eg gå. Pema (kokken vår) ropar at lunsjen er klar. Me har fått han til å steika restane av pinnakjøtet frå i går, med norsk potetmos til. Ekspedisjonslivet kan vera tøft, men akkurat her og no er det berre topp.

Helsar til alle kjente og kjære heime.

Kongen sjølv (til høgre...). Etter kvart som me kom høgare og høgare, begynte me å sjå ned på mange andre fjell rundt oss. Men Everest innerst i dalen trona like voldsomt over oss som alltid.

30. APRIL

28. APRIL

26. APRIL

25. APRIL

22. APRIL

18. APRIL

15. APRIL

Elbrus er ein tvilling-vulkan. Vest-toppen er 5642 meter høg, Aust-toppen ca. 30 meter lågare. Sadelen skiller dei to toppane. Sadelen ligg omtrent 300 meter lågare.

Eg starta frå hytta, så det vart 2340 høgdemeter totalt i dag.

(Ikkje sikkert det kjem fleire oppdateringar før eg er i Kathmandu. Me skal no kosa oss med fleire fine toppturar dei siste dagane, og på mandag drar eg vidare til Nepal.)

5642,7 meter over havet, Europas aller høgaste fjell.

Slik ser det ut mellom 4400 og 5100 meter på Elbrus no. Hadde det vore flatt hadde det vore alle tiders skøytebane.

Hytta på 4000 meter der eg og kokka mi Svetlana held hus dei siste dagane av oppholdet. Ski in, ski out!

13. APRIL

Når det gjeld sjølve Elbrus har me derimot eit problem. Det er svært farlege og vanskelege forhold på fjellet akkurat no. Eit panser av stålis dekkar fjellet frå ca. 4400 til 5100 meter. Dette er det brattaste partiet på fjellet. Kun tre personar har nådd toppen til no i år, og for fire dagar sidan skjedde det ei alvorleg ulykke med ei norsk gruppe på fem personar som forsøkte seg mot toppen. Ein person falt fleire hundre meter nedover isen og knuste beina då han traff steinura nederst. Berre flaks gjorde at han overlevde. Han vart liggande hardt skada i mange timar i sterk kulde og vind langt nede i den bratte steinura. Under redningsoperasjonen falt også ein til av nordmennene, men han vart utruleg nok ikkje alvorleg skada av det lange fallet. Me har blitt godt kjent med dei gjenverande tre nordmennene, og det er ein forferdeleg opplevelse dei kan fortella om.

Nokre av oss var i går opp til det aktuelle området for å rekognisera og for å leite etter utstyr som nordmennene mista i ulykka. Det er skremmande kor hard isen er. Det er kun eg som har stegjern som er berekna for isklatring, men sjølv desse stegjerna går ikkje langt inn i den knallharde isen, og isøksa berre prella av. Me fant den eine skia til den eine av dei skadde, men me klarte ikkje å finna den andre skia og ein god del andre personlege effektar som forsvant då han traff steinane. Dei hadde ski med opp til der isen startar. Me hadde også tenkt oss ein ski-bestigning, men dette er i alle fall heilt uaktuelt slik forholda er no.

Dei ekstreme forholda og inntrykket denne ulykka har gjort på oss, har ført til at resten av gruppa vår har bestemt seg for å ikkje forsøka seg mot toppen. Det er fleire uerfarne i gruppa, og det er ei heilt riktig avgjerd dei har tatt.

Det betyr lite for akklimatiseringa om kjem meg på toppen eller ikkje. Og eg har to grupper til Elbrus i sommar, så eg veit at eg kjem meg på toppen i løpet av året. Men - det er sjølvsagt ikkje så lett å berre gje opp, så eg har bestemt meg for å gjera eit forsøk åleine. Men sjansen for at eg må snu er stor. Sannsynlegvis prøver eg meg mot toppen enten onsdag eller torsdag. Det blir eit litt spesielt toppstøt, fordi eg blir nøydd til å vente til dagslyset kjem før eg klatrar det brattaste partiet. Vanlegvis gjer ein dette i mørket, men eg er nøydd til å ha dagslys slik at eg kan sjå kor dei farlegaste partia er. Dermed må eg også klatre svært fort, for å unngå å nå toppen for langt ut på dagen. Ettermiddagstormane som kan herja på høge fjell, vil ein helst unngå.

8. APRIL

(Den kan bli mange dagar til neste oppdatering. Må heilt ned i dalen for å komme på nett).

3. APRIL

1. APRIL

18. MARS

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

På denne sida kjem det oppdateringar med jevne mellomrom under ekspedisjonen. Eg drar til Elbrus sammen med gode ski-kameratar 4. april. Deretter vidare via Nepal til Tibet i månadsskiftet april/mai. Toppstøtet vert sannsynlegvis rundt 25. mai. Mens me er på Elbrus klarar eg sannsynlegvis å oppdatera nettsida sjølv, mens Martin Hindenes oppdaterer den mens eg er på Everest.